Człuchów – największe atrakcje, czyli co warto zobaczyć

Człuchów jest miastem województwa pomorskiego, które leży pomiędzy czterema jeziorami: Urzędowym, Miejskim Małym, Miejskim Dużym oraz Rychnowskim (największym spośród nich).

Jedną z największych atrakcji Człuchowa jest zamek krzyżacki, który jest drugim w Polsce od względem wielkości. Zamek ten był siedzibą komtura oraz konwentu krzyżackiego. Warto podkreślił, że w zamku w Człuchowie rezydował sam komtur Ulrich von Jungingen oraz Konrad von Wallenrode. Krzyżacy, którzy rezydowali w tym zamku brali udział między innymi w bitwie pod Grunwaldem. Do dnia dzisiejszego przetrwały mury zamku, a także wieża oraz nie odkryte do dzisiaj podziemia. Niestety, obecnie zamek nie jest praktycznie w ogóle restaurowany od czasu pożaru, który miał miejsce za czasów Fryderyka Wilhelma II. To właśnie Fryderyk pozwolił mieszkańcom miasta zamek na odbudowę miasta.

Zamek w Człuchowie składał się z czterech części, do których zalicza się trzy przedzamcza oraz zamek główny, który posiadał wspaniały dziedziniec. Zachodnie przedzamcze, przez które wjeżdżało się do środka zamku, składało się między innymi ze stajni, zbrojowni, wartowni oraz spichrzów. Północne podzamcze było przeznaczone na wartownie oraz mieszkania, a we wschodnim znajdowały się przede wszystkim zabudowania gospodarskie. W głównym zamku znajdowały się pomieszczenia dla zakonnych rycerzy oraz księży, a także sypialnie i kaplica. Warto pamiętać o tym, że pomimo tego, że każda część zamku była ogrodzona murem, to dodatkowo cały zamek był otoczony dodatkowym murem, który został zbudowany z granitowych głazów oraz cegieł.

Zamek w Człuchowie posiadał pierwotnie aż jedenaście bram oraz dziewięć baszt, ale pomimo tego, jego najpotężniejszą częścią była wieża, która miała prawie 50 metrów wysokości, a jej mur miał grubość pięciu metrów. Do wieży prowadziło jedno miejsce, które znajdowało się szesnaście metrów nad ziemią. Dzisiaj jest ono wykute u podstawy zamku. W piwnicach zamku znajdowały się lochy dla więźniów oraz studnia, z której czerpano wodę. Warto pamiętać także o tym, że sama wieża miała służyć jako miejsce ostatniego oporu załogi w przypadku, gdyby zamek został zdobyty przez nieprzyjaciela.

Na miejscu wschodniego podzamcza w roku 1802 został zlokalizowany cmentarz, a na miejscu północnego skrzydła wzniesiono w latach 1826-1828 ewangelicką świątynię. Dzisiaj, w dawnej świątyni ewangelickiej mieszczą się instytucje kulturalne.

Piękna „kraina w kratę” czyli Pomorze Środkowe

chalupaMianem Krainy w Kratę określa się teren nadmorskich gmin Pomorza Środkowego. Warto podkreślić, że dominującym elementem tutejszego wiejskiego krajobrazu jest oryginalne szkieletowe budownictwo.

Patrząc na wygląd szkieletowych obiektów z dalszej perspektywy nie można oprzeć się wrażeniu, że ich elewacje przypominają efekt czarno-białej szachownicy. Nazwa taka pojawiła się po raz pierwszy w roku 1995 podczas zorganizowanej w Słupsku wystawy fotograficznej. Kraina w Kratę zaczyna być coraz bardziej rozpoznawalna przez mieszkańców regionu Pomorza, a także turystów, którzy wypoczywają w tym regionie. Na dzień dzisiejszy nie sposób precyzyjnie określić jej dokładnych granic, a umowne wyznaczone są w pasie nadmorskim o długości około 80 km i zaczynają się od Łeby, przez Darłowo, aż do Szczecina.

Stolicą Krainy w Kratę jest Swołowo, będące jedną z najciekawszych wsi na Pomorzu pod względem historycznym. Wieś Swołowo została uznana za Europejską Wieś Dziedzictwa Kulturowego. Zabudowa wsi jest wzorcowym przykładem pomorskich owalnic, których zakładanie odbywało się już we wczesnym średniowieczu. W Swołowie można zobaczyć między innymi przepiękny kościół filialny pochodzący z początków XV wieku, w którym można podziwiać wspaniałe elementy gotyckie. Kościół ten został wybudowany przez Joanitów. Kolejnym, wartym zobaczenia miejscem jest zabytkowa zagroda numer 8, która jest Filią Muzeum Pomorza Środkowego, znajdują się tutaj obiekty ryglowe pochodzące z 1838 roku.

Warto pamiętać także o tym, że obszar Krainy w Kratę jest bogaty również obiekty sakralne, które charakteryzują się szkieletową konstrukcją, a niektóre z nich pochodzą nawet z czasów średniowiecza. W znajdujących się tutaj folwarkach zachowały się przepiękne i oryginalne dworki oraz pałace, które otoczone są parkami z niezwykle interesującym drzewostanem. Wśród zabytkowych budynków sakralnych można znaleźć takie perełki jak kościół w Objeździe z 1697 roku, kościół w Staniewicach z 1770 rok oraz kościół w Swochowie pochodzący z 1734 roku. Jednak Kraina w Kratę to nie tylko wspaniałe, interesujące zabytkowe budynki, ale także atrakcje przyrodnicze. Na szczególną uwagę zasługuje przede wszystkim Słowiński Park Narodowy, który jest Światowym Rezerwatem Biosfery, na terenie, którego znajdują się ruchome wydmy oraz „święta góra” Rowokół w Smołdzinie. Znajdujący się na terenie tej wspaniałej krainy Park Krajobrazowy „Dolina Słupi” charakteryzuje się przede wszystkim bogactwem różnorodnych form przyrodniczych. Na terenie parku znajdują się także najstarsze w Europie wodne elektrownie.

Piękny Słowiński Park Narodowy

Słowiński Park Narodowy został utworzony w 1967 roku i jest jednym z dwudziestu trzech parków narodowych znajdujących się w naszym kraju. Teren parku obejmuje Mierzeję Łebską, Nizinę Ardeńsko-Łebską oraz morenę czołową z najwyższym punktem na wzgórzu Rowokół.

Na terenie parku znajduje się także szereg wspaniałych jezior, do których należy między innymi Łebsko, Gardno oraz Jezioro Smołdzińskie. Warto pamiętać o tym, że niezwykłą osobliwością tych przymorskich jezior są okresowe wylewy wody morskie, które mają miejsce podczas silnych sztormów. Przez teren Słowińskiego Parku Narodowego przepływa aż siedem rzek, z których największe to Łeba oraz Łupawa. Warto podkreślić także fakt, że na terenie tego parku utworzonych zostało aż dwanaście ścisłych rezerwatów oraz trzy rezerwaty częściowe.

W roku 1977 park ten został przez UNESCO zaliczony do Światowych Rezerwatów Biosfery. W 1995 roku Słowiński Park Narodowy został ponadto wpisany na listę terenów chronionych konwencją ramarską. Symbolem tego parku jest mewa. Na terenie parku znajdują się liczne zbiorowiska wydmowe, torfowe, łąkowe oraz leśne. Ponadto można tutaj znaleźć ciągi sukcesyjne, od roślin pionierskich, które pojawiają się przede wszystkim na plażach, aż do typowych nadmorskich borów bażynowych. Ogólnie w parku występuje około 920 gatunków roślin naczyniowych, 165 gatunków mszaków, 500 gatunków glonów oraz 430 gatunków grzybów, z których część objęta jest ścisłą ochroną. Występująca na terenie parku malina moroszka jest ostatnim polodowcowym reliktem, który właśnie tutaj ma największe w Polsce stanowisko. Do roślin chronionych rosnących na terenie parku zalicza się także widłak torfowy, mikołajek nadmorski oraz rosiczka okrągłolistna i storczykowate.

Najważniejszymi zwierzętami Słowińskiego Parku Narodowego są z cała pewnością ptaki, których sklasyfikowano aż 260 gatunków. W celu ochrony tych wspaniałych zwierząt utworzone zostały ścisłe rezerwaty: Rezerwat Przyrody Gackie i Tarnowskie Lęgi, Klukowe Lęgi, Ciemięskie Błota oraz Gardnieńskie Lęgi. Na bagnach można spotkać między innymi czaple, żurawie oraz bataliony, a na brzegach jezior swoje gniazda zakładają między innymi łabędzie, kaczki, perkozy oraz mewy. W lasach znajdujących się na terenie parku można spotkać także bielika oraz sowę puchacza. W Słowińskim Parku Narodowym żyją także owady, wśród których najwięcej jest rzadkich motyli oraz chrząszczy. Do osobliwości świata zwierzęcego można zaliczyć pojawiające się tutaj czasami foki oraz morświny.